หลังๆมานี่ไม่ค่อยได้นั่งรถเมลล์บ่อย
เหมือนสมัยก่อน เมื่อสักอาทิตย์ที่แล้ว
นั่งในรอบหลายเดือนเลยหล่ะ พอดีกับ
จังหวะตอนเย็นช่วงที่เยาวชนของชาติ
กำลังเลิกเรียนพอดิบพอดี ทำให้นึกถึง
ตอนเรียนมัธยมขึ้นมาจับใจ
เมื่อเราเหลือบไปเห็นน้องๆม.ปลาย
เขาถือกระเป๋าพะรุงพะรัง(เขียนถูกป่าวหว่า)
เลยอาสาเป็นพลเมืองดี๊ดี บอกกะน้อง
เขาว่า "ผมช่วยถือ'เป๋าให้มะคับ"มันก็บัง-
เกิดความซวยขึ้นมาเมื่อ...

เยาวชนของชาติ#1:"พวกเราพี่เขาจะช่วยถือกระเป๋าให้แน่ะ"
พลเมืองดี๊ดี:(นึกในใจ) "เอาแล้วไงกรู"
เยาวชนของชาติ6คน: "ขอบคุณค่ะ(คับ)"
เยาวชนของชาติ#2: "เยอะหน่อยนะค่ะ"

....มันมาอยู่บนตักไม่รู้ตัวเลยครับมาเร็วมาก
กระเป๋า 6 ใบ อยู่บนตักข้าน้อย สูงจะถึงคาง
อยู่แย้ว (T-T) ก็เข้าใจว่าจะทำดีมันต้องมี
อุปสรรคกันบ้างอะน่ะ เราก็ได้แต่ยิ้มๆเอิ้กๆ
พร้อมคำถามตบท้ายจากน้องๆก่อนจะผลัดกัน
หยิบกระเป๋าลงรถตามบ้านพวกของเขาพร้อม
คำขอบคุณ(ชื่นใจจัง)

เยาวชนของชาติ#5: "หนักมั้ยคับพี่?"
พลเมืองดี๊ดี: "นิดหน่อยฮะ"
พลเมืองดี๊ดี:(จิตใต้สำนึกบอกว่า) "เอ่อ...กูอยากดูดบุหรี่!"
(สูบบุหรี่บนรถเมลล์ปรับเท่าไหร่นะ?...ลืม)
**สภาพตัวเองบนรถ ดังรูป